piątek, 20 stycznia 2017
Berlin – kolejna fałszywa flaga, berlitosny współudział rządu
Tekst Petera Koeniga należy czytać mając na uwadze wydarzenia w POLSCE
środa, 18 listopada 2015
Faszyzm XXI wieku
Tekst Petera Phillipsa choć napisany przed miesiącem, teraz, po wydarzeniach w Paryżu, nabiera nowego znaczenia
czwartek, 11 lutego 2010
Bilderberg

Bildenberg
„Bilderberg musi być za wszelką cenę powstrzymany” ostrzega brytyjski dziennikarz Paul Joseph Watson. Punktem wyjścia do jego rozważań jest tekst reportera Guardiana Charlie Skeletona opisujący zebranie tej grupy. Przebijająca z tekstu ironia nie kryje obaw reportera jakie zrodziło niezbyt przyjemne spotkanie z policją i tajnymi służbami dające pojęcie o tym, czego możemy oczekiwać. Szczególnie przeraża go wizja dowodów osobistych z implantowanymi mikrochipami.
Pierwotny pomysł był taki, aby napisać kilka lekkich, satyrycznych reportaży. Skończyło się opuszczeniem Grecji. Przez cały czas pobytu był śledzony przez policję i tajne służby, zatrzymany i zastraszany po tym, jak sfotografował hotel, w którym zatrzymali się i obradowali członkowie klubu. „Moje doświadczenia z pobytu w Grecji doprowadziły mnie do ostatecznego wniosku, że musimy walczyć, walczyć i jeszcze raz walczyć. W każdej sekundzie i każdym calem duszy musimy przeciwstawić się dowodom osobistym” - pisze Skelton. „Mogę powiedzieć, iż twierdzenie 'że gdy mam czyste sumienie nie mam powodów do obaw, więc dlaczego mam się bać legitymowania?' to brednie. Gorzej, to zdradliwa pułapka. W rzeczywistości jest się w mocy tego, kto dokumentów żąda, bo ma przewagę.” Zwłaszcza w Grecji, gdzie policjanci w większości nie mają lub nie podają swoich numerów. Właśnie o tym rozmawiano Bildenbergu w ubiegłym roku.
Pretekstem „oczipowania” populacji jest obrona przed terroryzmem. Tym „dobrym” wolno będzie podróżować,  o ile na to pozwoli baza danych osobowych zapisana w mikrochipach.
Autor wzywa wszystkich niezależnych dz\dziennikarzy, blogerów do pilnego śledzenia kolejnego spotkania klubu gdziekolwiek się ono odbędzie, zwłaszcza, że o sprawach niewygodnych media mainstreamowe nie napiszą.  
Bilderberg 2009 – tajne spotkanie najpotężniejszych mężczyzn i kobiet planety nie zainteresowało mediów! Dla porównania, spotkania grupy G8 czy światowego forum ekonomicznego nawiedzane były tysiącami dziennikarzy skutkujące jeszcze większą ilością artykułów. Ale nie Bildenberg, który „obsługiwała” niewielka grupa korporacyjnych mediów. Tematu tego nie odważyła się dotknąć żadna z największy amerykańskich sieci.
„Piszcie petycje do gazet żądając wysłania korespondentów. Napiszcie do swojego posła żądając wniesienia interpelacji do parlamentu. Coś podobnego stało się w Holandii gdzie tamtejszy poseł cytował w sejmie fragmenty artykułu na prisonplanet.com  Paula Josepha Watsona pytając, jaką rolę grali premier, minister spraw zagranicznych i królowa Beatrix na spotkaniu klubu Bildenberg i żądając publicznego sprawozdania.
Tekst  Skelton: Stop Bilderberg’s Nightmare Future At All Costs ukazał się na prisonplanet.com 19. maja.  Cały reportaż Skeltona  przeczytać można na na www.guardian.co.uk.  
Lista uczestników Klubu Bildenberg 2009 wg alles-schallundrach.blogspot.com

Beatrix - Königin der Niederlande
Sofia - Königin von Spanien
Konstantin - ehemaliger König von Griechenland
Philipp - Prinz von Belgien, Mitglied des Club of Rome
Joseph Ackerman - Vorstandsvorsitzende der Deutschen Bank
Kieth Alexander - Direktor der US National Security Agency (NSA), grösster Geheimdienst der Welt
Georgios Alogoskoufis - ehemaliger Wirtschafts- und Finanzminister Griechenland
Roger Altman - Vizefinanzminister unter Präsident Clinton
Efstratios-Georgios A. Arapoglou - Zentralbankchef Griechenland
Ali Babacan - Aussenminister Türkei, Koordinator für die Beitrittsverhandlungen der Türkei mit der EU
Dora Bakoyannis - Aussenminister Griechenland
+Jon Frederik Baksaas - Chef von Telenor Norwegen
Francisco Pinto Balsem?o - Portugisischer Ministerpräsident
Nicolas Baverez - Herausgeber Le Point Frankreich
Franco Bernab? - Chef von Telecom Italia, stellvertretender Vorsitzender von Rothschild Europe
-Xavier Bertrand - Generalsekretär der UMP Partei Frankreich
Nils Daniel Carl Bildt - Aussenminister Schweden
Jan Arne Björklund - Bildungsminister, Parteivorsitzenden der Folkpartiet liberalerna Schweden
Christoph Blocher - ehemaliger Bundesrat und ehemaliger Parteichef der SVP
Alexandre Bompard - Journalist Radio Europe 1 Frankreich
+Vendeline von Bredow - Wirtschaftsjournalist The Economist
+Oscar Bronner - Herausgeber Der Standard Österreich
+Max Boot - Autor, Berater, Historiker, Ober-Neocon und CFR Mitglied
-Ana Botín - Tochter des Präsidenten der Banco de Santander Emilio Botín
+Henri de Castries - Chef der AXA
Juan Luis Cebrián - Chef er PRISA Group of Media Spanien
-W. Edmund Clark - Chef Toronto-Dominion Bank Kanada
-Kenneth Harry Clarke - ex-Finanzminister Grossbritannien
Luc Coene - Chef der belgischen Nationalbank
+Timothy C. Collins - Chef von Ripplewood Holdings
George David - Präsident CocaCola Griechenland
Sir Richard Billing Dearlove - ex-Chef des britischen Geheimdienstes MI6
Anna Diamantopoulou - Parlamentsmitglied der PASOK Griechenland
Mario Draghi - Chef der italienischen Zentralbank
+Nicolas N. Eberstadt - American Enterprise Institute
Anders Eldrup - Chef und Präsident von DONG Energy Dänemark
John Jacob Philip Elkann - Vizepräsident des Fiat-Konzerns
Thomas Enders - Chef Airbus
José Manuel Entrecanales - Chef des Baukonzerns Acciona Spanien
+Werner Feymann - Bundesparteivorsitzender der SPÖ österreichischer Bundeskanzler
-Isidro Fainé Casas - Präsident der Caixa Bank und SEAT Berater
Niall Ferguson - Professor für Wirtschaft an der Havard Business School
-Timothy Franz Geithner - Finanzminister der USA
Dermot Gleeson - Berater der irischen Regierung und Geschäftsmann
Donald E. Graham - Chef der Washinton Post
-Alfred Gusenbauer - ex-Bundeskanzler Österreich
Victor Halberstadt - Professor für Wirtschaftswissenschaften Uni Leiden
Ernst Hirsch Ballin - Justizminister der Niederlande
Richard Holbrooke - Sonderbeauftragter für Pakistan und Afghanistan für Obama
+Jan H.M. Hommen - Vorsitzender ING Bank
Jaap de Hoop Scheffer - NATO-Generalsekretär
James Logan Jones Jr. - Sicherheitsberater von Präsident Obama
Vernon Eulion Jordan - ehemaliger Sicherheitsberater von Präsident Clinton
-Robert Kagan - US-Regierungsberater für Sicherheitspolitik, Terrorismus und den Balkan
Jyrki Katainen - Finanzminister Finnland
-Henry Alfred Kissinger - ex-US-Sicherheitsberater und US-Aussenminister, Chef von alles
+John M. Keane - SCP Partner, ex-US-General
+Muhtar Kent - Präsident der Coca Cola Company
+John Kerr - Mitglied des House of Lords, Vizevorsitzender Royal Dutch Shell
+Eckart von Klaeden - MdB, Aussenpolitischer Sprecher der CDU/CSU
+Klaus Kleinfed - Präsident von Alcoa Inc.
Mustafa Koç - Vorsitzender der Koç Holding der grösste türkische Mischkonzern
Roland Koch - hessischer Ministerpräsident
Sami Kohen - aussenpolitische Kolumnist der türkischen Zeitung Milliyet
Henry Kravis - Hudson Institute
Marie-Josee Kravis - Hudson Institute
Neelie Kroes - EU-Kommissar für Wettbewerb
Odysseas Kyriakopoulos - Präsident des Verbandes Griechischer Industrien
+Christine Lagarde - Ministerin für Wirtschaft, Industrie und Arbeit Frankreich
+Pascal Lamy - Generaldirektor Welthandelsorgansation WTO
Manuela Ferreira Leite - Chefin der portugiesischen Sozialdemokraten PSD
Bernardino León - spanische Staatssekretär für auswärtige Angelegenheiten
+Peter Löscher - Chef Siemens AG
+Peter Mandelson - Wirtschaftsminister GB
-Jessica Tuchman Mathews - Präsidentin der Carnegie Endowment for International Peace Denkfabrik
Philippe Maystadt - Präsident der Europäischen Investitionsbank (EIB)
+Edward McBride - Wirtschaftsredaktor The Economist
Frank McKenna - Vizevorsitzender der TD Bank Financial Group
John Micklethwait - Wirtschaftsredakteur The Economist
Thierry Montbrial - President des l'Institut français des relations internationales
Mario Monti - Präsident der Wirtschaftsuniversität Luigi Bocconi
Miguel Ángel Moratinos - Aussenminister Spanien
Craig Mundie - Chefstratege Microsoft
Egil Myklebust - ex-Vorsitzender der SAS, Norsk Hydro ASA, Mitglied des Weltwirtschaftsrat für Nachhaltige Entwicklung
Matthias Nass - Stellvertretender Herausgeber "Die Zeit"
+Juan Maria Nin Génova - Präsident la Caixa Bank
Denis Olivennes - Direktor Nouvel Observateur Frankreich
+Jorma Ollila - Vorsitzender Royal Dutch Shell
+George Osboren - Schatzkanzler GB
Frederic Oudea - Chef Societe General Bank Frankreich
-Cem Özdemir - Bundesvorsitzender der Partei Bündnis 90/Die Grünen
Tommaso Padoa-Schioppa - ex-Finanzminister Italien
+Alexis Papahelas - Journalist Kathimerini
Dimitris Papalexopoulos - Chef Titan Cement Company S.A. Griechenland
Jannos Papathanasiou - Wirtschafts- und Finanzminister Griechenland
Richard Perle - Sicherheitsberater unter George W. Bush, Hauptverantwortliche für den Irakkrieg
-David Petraeus - US-Viersternegeneral, Kommandeur des US Central Command, zuständig für den Nahen Osten und Zentralasien
Manuel Pinho - Minister für Wirtschaft und Inovation Portugal
+Jean Pisani-Ferry - Direktor von Bruegel
Robert S. Prichard - Chef der Zeitung Toronto Star Kanada
Romano Prodi - ex-Ministerpräsident Italien, ex-Präsident der Europäischen Kommission
+Hanna Rajalahti - Chefredakteur Talouselämä
-Olli Rehn - EU-Erweiterungskommissar Finnland
Heather Reisman - Chefin Indigo Books & Music Inc Kanada
Eivind Reiten - Generaldirektor des Petroleumskonzerns Norsk Hydro
Michael Ringier - Verwaltungsratspräsident der Ringier Holding AG, grösster Verlag der Schweiz
David Rockefeller - Banker, Gründer der Council on Foreign Relations und Trilateralen Kommission, Capo di tutti Capi
-Dennis B. Ross - Direktor des Washington Institute for Near East Policy Denkfabrik
Barnett R. Rubin - Director of Studies and Senior Fellow Center of International Cooperation
-Alberto Ruiz-Gallard?n - Bürgermeister von Madrid
Suzan Sabanc? Dinçer - Chefin der Akbank Türkei
Indira Samarasekera - Präsidentin der University of Alberta
Rudolf Scholten - Mitglied des Vorstandes Österreichische Kontrollbank AG
-Jürgen Schrempp - ex-Vorstandsvorsitzender der DaimlerChrysler AG
+Josette Sheeran - Diektor UNO Welternährungsprogramm
+Domenico Siniscalco - Vizevorsitzender Morgan Stanley Int.
Pedro Solbes Mira - ex-Wirtschafts- und Finanzminister Spanien
-Sampatzi Saraz - türkischer Banker
-Sanata Seketa - Kanada
+James B. Steinberg - US-Vizeaussenminister
+Björn Stigson - Präsident des Weltwirtschaftrats für Nachhaltige Entwicklung (WBCSD)
+Yannis Stournaras - Direktor bei der Foundation for Economic & Industrial Research (IOBE)
-Dominique Strauss-Kahn - Chef des Internationalen Währungsfonds
-Lawrence Summers - ex-Chefökonom der Weltbank, ex-Finanzminister unter Clinton, Wirtschaftsberater von Obama
Peter Denis Sutherland - ex-EU-Wettbewerbskommissar, Vorsitzender von BP and Goldman Sachs International
+Nobuo Tanaka - Direktor Organisation für wirtschaftliche Zusammenarbeit und Entwicklung
Martin Taylor - ex-Chef der Barclays Bank, Vorsitzender von Syngenta, ex-Generalsekretär der Bilderberg Group
Peter Thiel - ex-Chef PayPal, Clarium Capital Management
+Helle Thorning-Schmidt - Parteichef der Sozialdemokraten Dänemark
+Thomas Thune Andersen - Chef Maersk Oil Dänemark
+Andreas Treichl - Chef Erste Group Bank AG Österreich
Jean-Claude Trichet - Chef der Europäischen Zentralbank
+Loukas Tsoukalis - Sonderberater von Kommissionspräsident Barroso, Chef der ELIAMEP
Agah Ugur - Chef Borusan Holding Türkei
Matti Vanhanen - Premieminister Finnland
Daniel Vasella - Chef von Novartis
Jeroen van der Veer - Chef Royal Dutch Shell
-Guy Verhofstadt - ehemaliger Premierminister Belgien
Paul Volcker - ehemaliger Fed Chef, Wirtschaftsberater von Barack Obama
Jacob Wallenberg - Bankier und Grossindustrieller Schweden
Marcus Wallenberg - Bankier und Grossindustrieller Schweden
Nout Wellink - Chef der niederländischen Zentralbank, Mitglied der Europäischen Zentralbank
Gerardus Johannes Wijers - Chef von AkzoNobel, ex-Wirtschaftsminister der Niederlande
Martin Wolf - Journalist der Financial Times
James David Wolfensohn - ehemaliger Präsident der Weltbank
Paul Wolfowitz - ex-Präsident der Weltbank, Berater von George W. Bush, und stellvertretender ex-Verteidigungsminister der USA, Ober-Neocon und Hauptverantwortlicher für den Irakkrieg
-Fareed Zakaria - Chefredakteur von Newsweek International und politischer Kommentator bei ABC News, New York Times, Wall Street Journal, New Yorker und CNN
Robert Zoellick - Präsident der Weltbank

Stulecie bankierów

Stulecie bankierów
Ale jest jeszcze inna strona tego samego medalu. Rupert Wright w artykule "Baron de Rothschild sees a New World Order in global banking governance" pisze, że baron Dawid de Rothschild nowy światowy porządek dostrzega w globalnym zarządzaniu bankami. Rodzina Rothschildów pomaga brytyjskim rządom już od 1815 r. kiedy to sfinansowała Wellingtonowi wyprawę przeciw napoleonowi. Dlatego baron Dawid, głowa rodu, powiada: "my jako rodzina mamy za sobą 250 lat działalności na rynku finansów. Doradzamy obydwu stronom umów i robimy to globalnie. Nie ma wątpliwości, iż jesteśmy rodziną żydowska, ale jesteśmy dumni z miejsca, w którym się znajdujemy. Czy będziemy mieli wpływ globalny - to pokaże czas."
Zaś w wywiadzie dla dziennika National, wychodzącego w Zjednoczonych Emiratach Arabskich powiedział (2008), że z czasem banki znajdą się w kryzysie potem staną się globalną formą rządzenia.
A jak udało się Rothschildom wyjść z kryzysu bez strat? "mogli byście powiedzieć, że mamy bardziej poufne informacje niż inni, ale możecie spojrzeć na to pod kątem struktury biznesu. jako biznes rodzinny chcemy ryzyko ograniczyć do minimum. Jestem naturalnie dumny, że należę do tego najbardziej zaufanego kręgu doradców."

Tak można by nazwać wiek XX, a okres od 1917 r. do 2007 r. - erą syjonizmu. Oba zjawisja są względem siebie blisko albowiem bankierzy-Rothschildowie byli jednocześnie twórcami syjonizmu.
To, co o nich wiemy zaczęło się w 1560 r. w niemieckim Hesensku, zza założyciela rodu uchodzi Mayer Amschel Rothschild. Stworzył on nowoczesny system bankowy. Osiedlił się w Anglii.  Heinrich Heine napisał: „pieniądze są bogiem naszych czasów a Rothschild jest jego prorokiem”. Nie tak pozytywny stosunek miał do niego Karol Marx: „każdy tyran jest chroniony przez żydów, tak jak każdy papież przez jezuitów”.  
Cesarz Wilhelm II. dał Alfredowi Rothschildowi  medal za zasługi dyplomatyczne.  Zaś po tym jak rozeszła się nieprawdziwa wieść o zwycięstwie Napoleona pod Waterloo i gdy w następstwie tego ceny akcji spadły na łeb,  Nathan Rothschild wykupił większość i kontrolował cały brytyjski system bankowy. Kosztowało go to  20 mln funtów. Ale co ważne, wieść o sukcesie Napoleona szerzyli ludzie Rothschilda. Swoją pozycję zawdzięczają Rotschildowie zręcznym operacjom finansowym zwłaszcza  pożyczkom udzielanym panującym. Wykupili na przykład długi Księcia Regenta, późniejszego króla Jerzego IV.
Rothschildowie już od 1830 r. planowali o utworzeniu państwa żydowskiego w Palestynie "Judenstaat" (Theodor Herzel). W 1890 r. powstał w Anglii  Choverei Zion Association of England (Angielski Związek Miłośników Syjonu). Nie od rzeczy wspomnieć trzeba o roli lorda Arthura Jamesa Balfoura i jego deklaracji, uznawanej przez syjonistów za zgodę na utworzenie własnego państwa. Lord, syn kupca, który majątek zdobył na handlu w Indiach. Jego biograf -  R.J.Q Adams stwierdził, że „urodził się do przywilejów i bogactwa i drogi ku potędze, niejawnej, a więc bez przeszkód”.
Baulfour w polityce był „nieprzewidywalny”, grzeczny, ale sarkastyczny, „śliskiego charakteru” i nadmiernie domyślny. W młodości jako lew salonów nosił przezwisko „książę Artur”, później: „krwawy Balfour”. W Eton kolegą jego był  Randolph Churchill – ojciec słynnego Winstona, z przeciętnym skutkiem. Mimo to dostał się do Cambridge, gdzie grał w tenisa z synem Darwina. Z majątkiem 300 tys. funtów odziedziczonym po ojcu, jak wielu bogatych paniczów, do niczego się nie nadawał, aż do chwili, gdy stryj  Lord Cecil Salisbury wciągnął go do polityki jako kandydata do parlamentu z okręgu Hartford.
Początkowo był antysyjonista, do czasu, gdy jego doradcą, jako ministra spraw zagranicznych został Chaim Weizmann. Syjoniści (dostali od Balfoura „deklarację sympatii”. Kontakty z syjonistami miał także  Lloyd George.
Gdy 14 mają 1948 r. powstał  Izrael, jego pierwszym prezydentem został Weizmann. Jednak banki nie przeniosły się do nowego państwa. Za to tam znalazły schronienie trusty żydowskich mózgów, aby niezauważalnie i bez zewnętrznych wpływów  obmyślać finansowe operacje obejmujące cały świat.
Żydzi mają duże wpływy w USA (Pearl i Wolfowtz), a nawet zasiadają jako prezydenci państw (Sarkozy). W diasporze mają punkty oparcia dla swojej polityki oraz szerzeniu wpływów w systemie bankowym i polityce. Jako narzędzie służą im własne media (Murdoch), film i telewizja. Wszystko to na podłożu egocentryzmu, poczucia wybraństwa i wyjątkowości prowadzi do szaleństwa „światowej władzy”. Doprowadziło to do brunatnej i czerwonej tyranii.
Michaił Chazin, z wykształcenia matematyk, rosyjski  ekonomista, były pracownik rosyjskiej Akedemii Nauk i ministerstwa gospodarki, obecnie prezes towarzystwa udzielającego konsultacji eksperckich Neokon.
Uważa on (szczegółowo opisuje to w artykule „Rzeczywiste przyczyny światowego kryzysu finansowego” na portalu VWMagazin), iż tytułowy kryzys wywołany został sztucznie, a początku tego procesu należy szukać wiele lat wstecz.

piątek, 18 grudnia 2009
światowa waluta

Wieża Bazylejska: tajny plan dla światowej waluty
Czy naprawdę chcemy, aby BIS* emitowała pieniądz światowy? Na pytanie to stara si odpowiedzieć Ellen Brown**  w artykule The Tower of Basel: Secretive Plans for the Issuing of a Global Currency, ktory ukazał się 18. lutego na serwerze globalresearch.ca.

„Punktem wyjścia rozważań stał się artykuł Ambrose Evans-Pritcharda  z 7 kwietnia 2009 r. w The London Telegraph „The G20 Moves the World a Step Closer to a Global Currency'(G20 popchnął świat bliżej światowej waluty)w którym czytamy:
Jedno zdanie w 19. punkcie komunikatu wydanego przez G20 jest rewolucją w światowym ładzie finansowym. 'Zgodziliśmy się poprzeć obecny pieniądz SDR***, która włoży 250 mld $ do gospodarki światowej i zwiększy globalną płynność'.  
W istocie przywódcy G20 użyli MFW do ożywienia światowego pieniądza z pominięciem lokalnych rządów. Zwolennicy spiskowych teorii ucieszą się. Artykuł ma podtytuł: 'Świat o krok od od światowego pieniądza' emitowanego przez globalny bank centralny obejmującym swoimi wpływami całą politykę pieniężną świata. Powstaje pytanie kto lub co będzie tym centralnym bankiem władnym emitować globalne pieniądze i dyktować tę politykę? Gdy we wrześniu 2008 r. w Waszyngtonie doszło do spotkania bankierów, rozmawiano na ten temat. Ówczesny reprezentant Bank of England powiedział: Odpowiedź można zobaczyć w postaci Bank for International Settlements (BIS)... MFW zwykle ostrzega przed ekonomicznymi problemami używając dyplomatycznego języka, ale BIS jest bardziej niezależny i w lepszej sytuacji aby to samo robić, o ile by otrzymał taką możliwość. (1)
Jak dotąd wizja ta nie zwróciła uwagi spiskowych teoretyków, chociaż powinna. BIS nazywany był 'najbardziej tajnym, ekskluzywnym i silnym ponadnarodowym klubem świata'.
Założony w Bazylei w 1930 r. i prześladowany skandalami, pod koniec trzeciej dekady ubiegłego wieku postrzegany był jako pro-nazistowski. Tak w każdym razie widzi to Charles Higham, autor książki 'Handlowanie z wrogiem', a co pokazał film BBC Timewatch 'Bankierzy Hitlera' z 1982 r.(2) W 1944 r. na konferencji Bretton-Woods rząd USA poparł rezolucję o likwidacji BIS z oskarżenia Czechosłowacji, jakoby BIS przejął złoto ukradzione przez nazistów w okupowanej Europie, ale bankom centralnym udało się skrycie projekt oddalić.(3)

Pierwsza rocznicowe spotkanie - 1931

W 'Tragedii i nadziei: obecna historia świata' (1966) - wg dr. Carroll'a Quigley'a - profesora historii na uniwersytecie w Georgetown, mentora Billa Clintona oraz członka 'wewnętrznego kręgu' wyniesionego przez koterię międzynarodowych bankierów -  główna rola w globalnych finansach w kuluarach przypada BIS. Wiem, jak ta sieć funkcjonuje, obserwowałem to ponad 20 lat i miałem możność studiować przez dwa lata wewnętrzne księgi  rachunkowe, dokumenty i poufne notatki. Nie mam nic przeciwko nim i ich celom /.../ Obecne różnice między nami biorą się stąd, że oni chcą pozostawać niewidzialni za sceną, a ja uważam, że ze względu na swoją ważną rolę, jaka odgrywają, powinno się o nich wiedzieć/.../ Finansowy kapitał ma dalekosiężny plan minimum utworzenia kontroli światowego systemu finansowego w rękach prywatnych, zdolny zdominować politykę państw i gospodarkę światową. Miałby  zarządzać w stylu feudalnym poprzez banki centralne działające w porozumieniu w formie tajnych umów zawieranych podczas prywatnych spotkań i konferencjach.
Na szczycie tego systemu ma być BIS zarządzany przez centralne banki jako prywatne korporacje. Kluczem do sukcesu byłaby możliwość kontrolowania i manipulowania przez międzynarodowych bankierów monetarnym systemem państw przy zachowaniu pozorów, że jest to dzieło lokalnych rządów. Rozwiązanie takie jest kolejnym powtórzeniem poglądu niemieckiego patriarchy, założyciela największej bankowej dynastii świata - Amschela Mayera Rothschilda, 1791 r.: pozwólcie mi kontrolować i emitować pieniądze państw a nie będzie mnie interesować kto stanowi prawa.
Ale idźmy dalej. Kolejnym etapem byłoby powstanie prywatnych banków 'centralnych' we wszystkich państwach, przez co ten właściwy bank na szczycie zyskałby nad nimi kontrolę. Miałyby prawo emisji pieniędzy, które rządy musiałby od nich pożyczać na spłatę swoich długów oraz finansowanie własnych działań. W efekcie powstałaby globalna gospodarka, gdzie nie tylko przemysł, lecz i sprawy państw funkcjonowałby na podstawie kredytu, a ściślej – długów, powstałych wskutek monopolu sieci prywatnych, centralnych banków z BIS-em na szczycie piramidy.

Za kulisami

Przez wiele lat BIS operował głównie tam, gdzie decydowano o dewaluacji lub obronie waluty, zmieniano cenę złota czy  regulowano bankowością rajów podatkowych zwiększając lub zmniejszając krótkoterminowe oprocentowania stawek.
Mimo to w 1997 r. BIS rezygnuje z anonimowości na rzecz godniejszej siedziby kierownictwa. Nową siedzibą została XVIII-wieczna rotunda górująca nad średniowieczną częścią miasta niczym nieczynny reaktor jądrowy (stąd przydomek 'Bazylejska Wieża'). Obecnie BIS jest niezależny od rządowych wpływów, nie płaci podatków i ma własne, prywatne oddziały policji.(4) To ucieleśnienie rotszyldowej wizji bytu ponad prawem.
BIS zrzesza 55 państw, lecz klub regularnie zbierający się w Bazylei tworzy mniejsze, zhierarchizowane grono. W artykule Ruling the World of Money (Rządzenie światem pieniądza) z 1983 r., który ukazał się w czasopiśmie Harper’s, Edward Jay Epstein twierdzi, iż miejscem najważniejszych decyzji jest jakiś wewnętrzny klub składający się z sześciu największych centralnych bankierów płynący tą samą łajbą – z Niemiec, USA, Szwajcarii, Włoch, Japonii i Anglii. Według Epsteina tym co stanowi linię demarkacyjną oddzielającą wewnętrzny klub od pozostałych członków BIS jest przekonanie, że banki centralne miałyby działać niezależnie od własnych rządów … Drugim założeniem tej grupy jest brak zaufania do polityków co oznacza odsunięcie ich od wpływu na międzynarodowy system walutowy.
W 1974 ro. powstała 12-osobowa Bazylejska Komisja Nadzoru Bankowego założona przez zarządy banków centralnych państw, kierująca zasadami globalnej bankowości, popytem kapitałowym i kontrolą rezerw. W 2003 r w artykule The Bank for International Settlements Calls for Global Currency (BIS chce globalnej waluty) Joan Veon napisał: BIS jest miejscem spotkań wszystkich centralnych banków świata gdzie po analizie stanu światowej gospodarki zapadają decyzje o sposobie przesunięcia większej ilości pieniądza do swoich kieszeni, jako że to oni kontrolują ilość pieniędzy w obiegu oraz o wielkości oprocentowania kredytów udzielanych rządom państw... Jeśli zrozumiecie, że BIS pociąga za nitki światowego systemu monetarnego, zrozumiecie, że może także wytworzyć finansową prosperity lub zatopić każde państwo. Jeżeli nie będzie działać  tak, jak chcą tego wierzyciele wystarczy sprzedać jego walutę.(5)

Kontrowersyjne umowy bazylejskie

Możność taką zademonstrował BIS w 1988 r., ustalając podniesienie wymogów kapitałowych z 6 na 8 procent. W tym czasie Japonia była największym światowym wierzycielem, ale banki japońskie nie były dokapitalizowane jak inne banki świata. Podwyżka ta więc zmusiło banki japońskie do ograniczenia kredytowania, co w kraju wywołało recesję podobną do tej, jaką dziś przeżywają USA. Ceny spadły a pożyczki nie były spłacane. Nastąpił efekt domina zakończony bankructwem banków, które musiały zostać znacjonalizowane, aczkolwiek słowa tego unikano aby uniknąć krytyki.(6)  
Innym skutkiem działań BIS była fala samobójstw indyjskich farmerów nieposiadających zdolności kredytowej. Zgodnie ze standardami BIS wymaga się, aby kredyty udzielane prywatnym podmiotom oceniane były według stopnia ryzyka, którą wycenia prywatna agencja ratingowa. Farmerzy, tak jak i drobni przedsiębiorcy nie byli w stanie zapłacić za tę usługę, więc banki określiły stopień ryzyka na 100% odmawiając dalszego kredytowania. Gdy fala samobójstw rozbudziła świadomość narodową, stanowisko rządu indyjskiego ograniczyło się do krytyki banków komercyjnych,  nie dbających o farmerów i drobnych przedsiębiorców i wydania przepisy eliminujące słabych, co nie miało żadnego wpływu na sposób udzielania kredytów.(7)
Podobne trudności przeżywała Korea. Artykuł w Korea Times z 12 grudnia 2008 r.: 'BIS Calls Trigger Vicious Cycle' (Wymagania BIS stworzyły szkodliwy czarodziejski krąg). W kraju tym przedsiębiorcy, nawet ci najwięksi, nie mogli otrzymać kredytów, choć ekonomiczny krach mógł zostać zatrzymany lub chociaż spowolniony poprzez zwiększenie inwestycji i łatwiejszy dostęp do kredytów: od września, gdy rozgorzał globalny kryzys, bank koreański przyznał bankom 35 bilonów won'ów – pisze pragnący zachować anonimowość seulski analityk. Jednak bez efektów, a to dlatego, że banki pieniądze trzymają w sejfach aby przeżyć zachowując wymogi BIS.
Potwierdza to prof. Chang Ha-joon z uniwersytetu w Cambridge. To, co robią banki dla własnej korzyści lub aby polepszyć relacje z BIS stoi w sprzeczności z interesem całego społeczeństwa.
Sześć lat wcześniej inny ekonomista Henry C K Liu w The Asia Times zwrócił uwagę, że przepisy bazylejskie zmusiły bankowe systemy narodowe tańczyć na melodię sofistycznego globalnego rynku finansowego wbrew potrzebom własnych gospodarek narodowych... Regulacje BIS-u mają jeden cel: zasilić międzynarodowy, prywatny system bankowy co oznacza katastrofę dla gospodarek narodowych... Banki międzynarodowe udzielają nieodpowiedzialnych kredytów w celu wywołania kryzysu, a potem objawi się jako depozytariusz monetarnej prawdy działający w interesie określonej monetarnej polityki.
Według Liu to ironia, gdyż kraje rozwijające się z własnymi bogactwami naturalnymi w rzeczywistości nie potrzebowały kapitału zagranicznego, który wpędził je w pułapkę zadłużenia w interesie zagranicznych wierzycieli.
Zgodnie z teorią pieniądza państwowego (wg której suwerenne państwo jest władne emitować własną walutę) rząd może finansować swoje potrzeby w celu utrzymania zatrudnienia bez inflacji. Gdy jednak rząd wpadnie w pułapkę i weźmie zagraniczną pożyczkę w obcej walucie kraj stanie się dłużnikiem zależnym od MFW czy BIS. Państwa takie były zmuszone ukierunkowywać swój eksport aby uzyskać obce dewizy potrzebne do spłaty procentu od długu. Banki krajowe uznane za „kapitałowo niewystarczające” zostały ograniczone warunkami zadłużonych państw jak restrukturyzacja będąca faktycznie formą wyprzedaży, zamrożenie inwestycji, ograniczenie wydatków, redukcje zatrudnienia. Według Liu jest to odwrócenie logiki, że system bankowy sprzyjać ma pełnemu zatrudnieniu wzrostowi gospodarczemu

Gdy padnie ostatnia kostka domina

Tymczasem banki w krajach rozwijających się są karane za niedostateczne wykonywanie zaleceń BIS, a czego uniknęły międzynarodowe mega-banki poprzez oddzielenie „ryzyka” niespłaconych kredytów od nich i ich sprzedaży inwestorom za użycie formy credit default swaps (CDS****).
Jednakże amerykańskim bankom nie udało się ominąć sieć BIS. Choć udało im się obejść zapisy pierwszego traktatu wpadli w drugi znany jako Bazylea II. Nowe uregulowania powstały w 2004 r., ale na banki amerykańskie zostały nałożone dopiero trzy lata później. Od tego czasu gospodarkę dotknął kryzys, a Bazyleja II miała na amerykańskie banki taki wpływ jak Bazyleja I na japońskie.(8)
Według tych drugich zapisów banki muszą dostosować wartości posiadanych papierów wartościowych do obowiązujących w danej chwili cen rynkowych na zasadzie „mark to market“(9). Jest to teoretycznie uzasadnione ale problem jest czas wprowadzenia w życie po tym, gdy banki miały je już zapisane w księgach jako „trudne” aktywa. Pożyczający, którzy dotąd byli dobrze oceniani pod względem wartości kapitału, według nowych wyliczeń byliby niewypłacalni.
Analityk finansowy  John Berlau zauważa: kryzys jest często nazywany 'psuciem rynku' zaś pojęcie  mark-to-market zdaje się to potwierdzać. Ale  mark-to-market jest w istocie mechanizmem anty-rynkowym uniemożliwiającym ujawnienie prawdziwej wartości na wolnym rynku... W tym przypadku wartość księgowa spadła uniemożliwiając rynkowym graczom utrzymywać akcje jak długo zechcą.(10)
Z początkiem lutego 2009 regulacja ta została zmodyfikowana pod naciskiem Financial Accounting Standards Board (FASB), ale zdaniem krytyków – niedostatecznie, bo nie zmienia polityki BIS.
W tym momencie zwolennicy spiskowych teorii pytają, dlaczego BIS nie odstąpił od Bazylei II lub dlaczego jej przynajmniej nie zmodyfikował widząc skutki jakie przyniosła? Czy jej celem nie było wytworzenie największego gospodarczego chaosu, w wyniku którego świat skoczy w objęcia BIS i jego prywatnej waluty?

Przypisy
1. Andrew Marshall, “The Financial New World Order: Towards a Global Currency and World Government,” Global Research (April 6, 2009).
2. Alfred Mendez, “The Network,” The World Central Bank: The Bank for International Settlements, http://copy_bilderberg.tripod.com/bis.htm.
3. “BIS – Bank of International Settlement: The Mother of All Central Banks,” hubpages.com (2009).
4. Ibid.
5. Joan Veon, “The Bank for International Settlements Calls for Global Currency,” News with Views (August 26, 2003).
6. Peter Myers, “The 1988 Basle Accord – Destroyer of Japan’s Finance System,” http://www.mailstar.net/basle.html (updated September 9, 2008).
7. Nirmal Chandra, “Is Inclusive Growth Feasible in Neoliberal India?”, www.networkideas.org (September 2008).
8. Bruce Wiseman, “The Financial Crisis: A look Behind the Wizard’s Curtain,” Canada Free Press (March 19, 2009).
9. See Ellen Brown, “Credit Where Credit Is Due,” www.webofdebt.com/articles/creditcrunch.php (January 11, 2009).
10. John Berlau, “The International Mark-to-market Contagion,” OpenMarket.org (October 10, 2008).

* BIS - Bank Rozrachunków Międzynarodowych, (ang. Bank for International Settlements (BIS)) - organizacja utworzona 20 stycznia 1930 roku na konferencji w Hadze. Jej głównym celem jest ułatwienie współpracy banków centralnych i organizacji rozliczeń, które związane są z reparacjami wojennymi Niemiec (obsługa pożyczek zaciągniętych przez Niemcy). BIS przyjął formę spółki akcyjnej, w której udziałowcami są banki centralne. Członkami BIS jest 55 banków centralnych, w tym NBP. Siedziba organizacji znajduje się w Bazylei.

** Ellen Brown, prawniczka, autorka książki Web od Debt (Pajęczyna długów)  ukazującą inne oblicze FED i finansowych trustów oraz mechanizm w jaki sposób prywatny kartel może mieć wpływ na emisję pieniądza. Wcześniej zajmowała się praktykami koncernów farmaceutycznych. Jej strony to www.webofdebt.com i www.ellenbrown.com.

*** SDR - Special Drawing Rights (Specjalne Prawa Ciągnienia)  to „papierowe złoto,  zapisy na specjalnych rachunkach prowadzonych przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy, służące bankom centralnym do wyrównywania sald bilansów płatniczych, a których wartość najpierw ustalano do parytetu złota (1SDR=0,888671 g złota), a od 1974 r. jako „koszyczek” określonych części jednostek monetarnych, weryfikowana co dwa lata.

**** CDS (Credit Default Swap) –  służy przenoszeniu ryzyka kredytowego. Transakcja polega na tym, że jedna ze stron w zamian za uzgodnione wynagrodzenie, zgadza się spłacić dług należny drugiej stronie od innego podmiotu, o ile wystąpi uzgodnione w umowie zdarzenie kredytowe, np. niespłacenie podstawowego długu. W obecnym kryzysie finansowym CDS nie sprawdził się, gdyż jednostka pokrywająca ryzyko kredytowe nie ma wpływu na proces windykacji długu, który jest jednym z czynników obniżających ryzyko kredytowe.


O autorze
Tagi